Belichaming vertrekt vanuit de aanname dat jouw mentaal en relationeel welzijn niet losstaat van je lichaam. Sommige mensen voelen hun lichaam té veel, anderen totaal niet maar het lichaam is altijd aanwezig.

Jouw levensloop met al je kwaliteiten, de onvermijdelijke uitdagingen en problemen, het drukt zich allemaal uit in een fysieke vorm. Het is waarneembaar in jouw houding, aanwezig in de lichamelijke tonus van je spieren, ligamenten, bindweefsel, botten, organen, de manier waarop je beweegt, in het ritme van je ademhaling en spijsverteringsstelsel tot het kloppen van je hart. Met andere woorden, jouw geestelijke gezondheid leeft niet enkel in je brein maar in heel je lijf.

Belichaming betekend het aanwezig kunnen zijn in je lichaam waar fysieke sensaties en emoties zijn, waar impulsen en reflexen leven, dit vanuit  een gevoel van veiligheid en draagkracht. Connectie met jezelf en veilige relationele verbindingen verlopen dan vlot. Je kan dan letterlijk met je lichaam voelen wat je behoeften zijn, je kan uitdrukking eraan geven via verbale en fysieke taal, het lichaam voelt dan aangenaam. Sommigen geven daar woorden aan als: gegrond zijn, veiligheid voelen, evenwicht tussen rust en vitaliteit ervaren, connectie met je center of kern hebben, jezelf blijven in contact met anderen en je omgeving, je plek kennen in jouw leefwereld, het gevoel hebben dat je deel uitmaakt van je community en zelfs tot iets grootser of omvattender dat er altijd is. 

Ontlichaming 

Ontlichaming ontstaat als je te veel of te weinig connectie hebt met je lichamelijke sensaties, dit is een overlevingswijze, een automatische poging van je systeem om om te gaan met ontwrichting. Ondanks dat deze strategie je tracht te beschermen (hoe vreemd dit ook klinkt), zorgt het voor een afsplitsing en een disconnectie met je kern. Je geraakt jezelf kwijt, je kan je emoties, gedachten, impulsen en gedrag niet reguleren of zelfs helemaal niet voelen ... Dit kan je herkennen in talrijke persoonlijke en sociale problematische klachten en het is daarvoor dat mensen in therapie komen met een hulpvraag. Beschermmechanismen zijn intelligente pogingen van je systeem ten opzichte van moeilijke condities, ze zijn daarom geen falen maar een aanpassing. 

Herstel is leven in plaats van overleven.

Herstel krijgt ruimte doorheen een verbale en fysieke dialoog. Belichaamde therapie betekend niet dat je enkel letterlijk werkt met het lichaam. Het gesprek, de uitwisseling via dialoog, blijft een constante omdat het gesproken woord een belangrijk aspect is van therapie. Daarbij leer je meer naar je lichaam te luisteren en te ervaren wat daar leeft, hiervoor gebruiken we meerdere methoden uit diverse lichaamsgeriche disciplines.