Belichaming vertrekt vanuit de aanname dat onze identiteit met al onze ervaringen en relationele patronen gevormd worden binnen een fysieke leefwereld. Het psychisch leven drukt zicht uit, het krijgt vorm, organiseert en reguleert zich doorheen een lijfelijke ervaring in connectie met mensen, cultuur en de natuur. Er bestaat geen splitsing tussen brein en lichaam, ze vormen een samenhang die in constante wederkerigheid leeft met de omringende wereld op een zintuiglijk tastbare manier.

Onze levensloop en haar ontwikkeling, alle coping strategieën, de onvermijdelijke uitdagingen en problemen, onze vaardigheden en kwaliteiten drukken zich uit in een fysieke vorm. Het is waarneembaar in een houding, aanwezig in een lichamelijke tonus, een specifieke beweging, in het ritme van ademhaling en het lichaamsbewustzijn. 

Belichaming betekend het voluit aanwezig zijn in je lichaamssensaties met haar functionele emoties, impulsen en reflexen, dit vanuit  een intrinsiek gevoel van veiligheid en regulatie zodat je gedrag vanuit die samenhang ontstaat. Connectie met jezelf en veilige relationele verbindingen verlopen dan automatisch en simultaan met het actualiseren van jezelf in de wereld. 

Ontlichaming

Ontlichaming is een afstandelijkheid tot afsplitsing van onze lichamelijke gewaarwording, dit is een overlevingswijze. Ondanks dat deze strategie ons beschermt, zorgt het voor een fragmentatie en een disconnectie met onze authentieke zijns-vorm. Dit kan je herkennen in talrijke persoonlijke en sociale problematische symptomen tot ernstigere pathologische uitdrukkingsvormen en het is daarvoor dat mensen in therapie komen met een hulpvraag. Beschermmechanismen zijn intelligente adaptaties ten opzichte van condities, ze zijn daarom geen falen maar een aanpassing. 

Herstel en vormgeving

Herstel krijgt ruimte doorheen een procesgerichte dialoog. Belichaamde therapie betekend niet dat je enkel letterlijk werkt met het lichaam. Het gesprek, de uitwisseling via dialoog, blijft een constante omdat het gesproken woord een belangrijk aspect is van therapie. Daarbij leer je meer naar je lichaam te luisteren en te ervaren wat daar leeft, hiervoor gebruiken we meerdere methoden uit diverse somatische disciplines.

Neuro-fysio-plasticiteit is het vermogen van je brein/lichaam om zich aan te passen en te veranderen. Dat gebeurt doordat verbindingen tussen cellen, zowel in het brein als in het lichaam, zich herorganiseren—dit op basis van wat je leert, ervaart en herhaalt. Daarom dient therapie een ervaringsgerichte, belichaamde exploratie te zijn waarin je de mogelijkheid krijgt om jezelf te herontdekken en vorm te geven aan wie jij wil zijn.